We verdienen ons geld met werving en selectie. En we gaan ermee stoppen. Bewust, gepland, terwijl het gewoon nog geld oplevert.
Zeg dat hardop tegen een willekeurige adviseur en je krijgt een lang gesprek over waarom je dat niet moet doen. Het model werkt nog. De cijfers zijn goed. Klanten zijn tevreden. Waarom zou je iets afbreken wat staat? Ieder redelijk mens zegt: niet doen.
En toch doen we het. Voor mij is dit geen zelfsabotage. Het is precies wat ik van anderen vraag, al jaren: durf te stoppen met wat werkt, omdat je voelt dat de wereld verder is. Dan kan ik moeilijk zelf blijven zitten op het model waarvan ik voel dat het afloopt. Wie anderen naar de rand haalt, moet er zelf ook durven staan.
Helemaal eerlijk: ik heb nooit echt geloofd in dat model. In een fee voor een cv, in betaald krijgen omdat je toevallig degene was die twee mensen kende. Het werkte, en het paste nooit. En de laatste jaren zie ik wat er gebeurt. Het vak verandert, techniek neemt het zoekwerk over, en onze oude meerwaarde wordt elke maand een beetje kleiner. Niet met een klap. Met een langzaam leeglopende band. Je kunt er nog kilometers op rijden. Maar je weet hoe het eindigt.
Als ik het niet doe, weet ik dat het
over een jaar of twee vanzelf gebeurt.
En dan is het te laat. Dan stop je niet omdat je het ziet aankomen, maar omdat je geen keuze meer hebt. Dat is het verschil tussen springen en geduwd worden. Springen is zelf je moment kiezen, je richting, je landing. Geduwd worden is terechtkomen waar je terechtkomt. Ik spring liever zelf, nu het nog op mijn voorwaarden kan, met reserves, met energie, en met de tijd om iets nieuws goed op te bouwen.
Dat nieuwe wordt een plek voor kennis, verbinding en community. Sessies waar ondernemers elkaar echt tegenkomen, een netwerk dat elkaar verder helpt, partners die bij elkaar horen. Gratis waar het kan, waardevol waar het telt. Geen fee per cv, wel waarde per ontmoeting. Of het gaat werken zoals ik het voor me zie? Dat weet ik niet zeker, en iedereen die zegt van wel, moet je wantrouwen.
Gelukkig hoef ik het niet alleen te doen. Mijn compagnon kijkt naar de cijfers terwijl ik mijn gevoel achterna loop. Hij stelt de vragen waar ik geen zin in heb en die precies daarom gesteld moeten worden. Die spanning tussen ons is geen ruis. Ze is het systeem. Gevoel wijst de richting, cijfers bewaken de route. Zo doen we het al jaren, en zo gaan we ook dit doen.
Blijven staan is in elk geval geen optie. Het comfortabele model van vandaag is de gemiste kans van morgen. En ik heb liever spijt van een sprong dan van het wachten.